نويسنده: مولانا سيد ابوالحسن علي حسني ندوي
مترجم: محمدقاسم بنيكمال(قاسمي)
قرآن كتاب الهي، نسخه سعادت و خوشبختي، منشور
جاويدان موفقيت و رستگاري، داروي شفابخش قلوب و نفوس، گنجينة راهنمايي و
هدايت براي بشريت و بهترين وسيلة حصول تقوا و پاكي است: «ذالك الكتاب
لاريب فيه هُدًي للمتقين»؛ اين كتاب هيچ ترديدي در آن نيست، هدايت براي
جويندگان تقواست.
قرآن پند جاوداني پروردگار عالم، قانون حياتبخش الهي
و مژده جانافزا براي اهل ايمان و شميم زندگي براي مرده دلان است: «إنّ
هذا القرآن يهدي للتي هي أقوم و يبشّر المؤمنين الّذين يعملون الصالحات
أنّ لهم أجراً كبيراً»؛ بدون شك اين قرآن به راستترين راه راهنمايي ميكند
و مومناني را كه كار نيك انجام ميدهد به اجر بزرگ مژده ميدهد.
اما چگونه از اين كتاب استفاده ميشود، و چه زماني اين كتاب وسيله نجات و سعادت ابدي قرار ميگيرد.
در
اين خصوص بايد ديد كه كه خود قرآن چه ميگويد، و چه راهكارهايي را نشان
ميدهد تا در پرتو آن بهتر و زودتر بتوان از اين گنج عظيمالشان بهره برد.
مطلب
ذيل كه ترجمه و اقتباسي از نوشتههاي دانشمند بزرگ علامه سيد ابوالحسن
ندوي(رحمهالله) ميباشد در همين موضوع پرتو مياندازد و راه را براي
پويندگان راه حقيقت روشن ميسازد. براستي كه با اختيار كردن صفات زير
ميتوان در خود تحولي جديد ايجاد كرد و در جهاني نوين قدم گذاشت؛ جهاني كه
هرگز كهنگي و فرسودگي ندارد و طراوت و تازگي آن ابدي و سرمدي است:
چون شود كهنه جهان اندر برش ميدهد قرآن جهاني ديگرش
ادامه مطلب
